sobota, 5 lutego 2011

Wypociny

Zapomniane miejsca

Projekcje zawartości głowy
Zagubienie w labiryntach paranoi
Podróż do wnętrza
Nieprzetarte ścieżki, zapomniane miejsca
Ego strzaskane w tysiące części
Integralny element struktury energii
Świadomość nieskończoności
Jedność materii
Najciemniejsze zakamarki mózgowych zwojów
Wyostrzenie zmysłów, potęga neuronu
To w nas istnieje niebo i piekło
Bycie częścią całości i całością części
Piękno i szaleństwo.


Myśli i mowa

Kolejny raz próbujemy uciec,zamiast stawić czoła problemom
Nie szukamy rozwiązań,nie robimy nic do ich przybliżenia
Wiecznie narzekając, pogrążając się w bezpodstawnych marzeniach
W chaosie i pustce, wiecznie śniąc na jawie,czekając na cios, na następny upadek

Będąc samemu sobie katem, oczekując na porażkę
Załamując ręce, zbyt szybko się poddajesz, sam sobie zgotowałeś matnię
Skrywając się pod maską pozorów,trzymając emocje na uwięzi,
Wciąż nie rozumiemy że siedzimy na tej samej gałęzi

Podzieleni granicami,sztucznie utkanymi konwenansami
Jesteśmy naprawdę tacy sami, mamy takie same pragnienienia
Miłości, bezpieczeństwa, spełnienia, zrozumienia

Walka zawsze jest lepsza niż ucieczka
Nawet wtedy kiedy towarzyszy jej klęska
Równowaga nie zostanie zachwiana
Bo na każdej wojnie musi być ofiara
Czasem my musimy ją ponieść
Najważniejsze żeby zawsze był ktoś
Kto wyciągnie dłoń i pomoże nam się podnieść

Każdy nosi w sobie iskrę mogącą rozniecić ogień
U większości jest uśpiona, ale przyjdzie czas przebudzenia,
Świadomości mocy, wtedy nic nas nie pokona

Dławieni nienawiścią,
Będąc ślepym na piękno
Trwonimy ciągle czas,
A lodowaty chłód paraliżuje nasze serca
Myśli
Mowa
Czyny
Słowa
Kochaj i walcz, szalej i tańcz
Krzycz i płacz, śmiej i warcz.


Niech płoną czarownice

Wyzwolona siła rozbija mury ograniczeń
Wyszarp ciało z sideł, aby uwolnić się i odejść
Wstań i spotkaj swój strach spójrz mu w oczy i napluj mu w twarz

To tylko iluzja on jest twoim zwątpieniem
Pieprzonym pasem bezpieczeństwa mentalnym zniewoleniem
Odrzuć wszystkie kłamstwa poznanie siebie jest tego warte
Jak długo można się bać i zaprzepaszczać kolejne szanse
Życie jest prostsze niż może się wydawać
Szukanie głębi to tylko złudna próba
Zamaskowania zwierzęcych instynktów
Od zawsze siedzących głęboko w ludziach

Moralna większość zna swoje prawa
Czuję ich oddech po raz kolejny upadam
Nie dostaniecie mnie żywego zanim werdykt zapadnie
Zdławię wasz śmiech stając wam w gardle

Przecież lepiej wiesz kto jest grzesznikiem
Podpal wiec stos niech płoną czarownice

Ołtarze świecą tylko z daleka
Świętości okazują się być tandetą
Ogień nie daje nic prócz blasku
Ostatni haust powietrza.


Punkt wyjścia

Zaciskając pięści na granicy socjopatii
Świadomi swoich czynów świadomi swoich racji
Mizantropia i autodestrukcja
Uwikłani w zależności społecznego gówna

Wciąż udajemy ze jesteśmy ponad tym
Przez zamglone oczy patrząc na codzienny syf
Ciągłe kompromisy wykrzywiają ideały
Miłość i równość, czy frustracja i nienawiść

Społeczeństwo broni swoich praw,
Broni swojego spokoju i niewiedzy
Tam gdzie ludzie wrażliwi przeżywają piekło każdego dnia
Dzięki ci panie za ten sprawiedliwy świat….

Nie wierze w nic, nic mnie nie obchodzi
Paląca pustka ucieczka w hedonizm
Wypalona dusza rozpierdolony mózg
Ratunek nie nadejdzie choć i tak nie było celu

Kolejny kac pogłębia rozpacz
Czuję jak powoli gnijemy od środka
Nie zmienia się nic
Stoimy w punkcie wyjścia.


Bez twarzy

Niezależnie od tego ile już mamy, ciągle chcemy więcej
Ciągły niedosyt wciąż wyciągamy ręce
Czas gdy wszystko jest na sprzedaż czas gdy tandeta jest w cenie
Telewizja, radio, internet, prasa
Bezboleśnie usypiają myślenie

Tyle jest produktów jeszcze do kupienia
Kolorowych opakowań dających spełnienie
Apetyt rośnie w miarę jedzenia
Tak trudno się zatrzymać

Kultura masowa gloryfikacja tandety
Celowy przerost formy nad treścią
Wszystko po to by uśpić umysł plastikowa papką
Zabić myślenie utrzymać patriarchat

Bezmyślność standardem miernota wartością
Centra handlowe centrami pustoty
Pokolenie bez twarzy, kompletny brak idei
Skażeni konsumpcją, oddaleni od ziemi

Ścieżki życia dawno wybrane
Różne drogi, lecz jeden mechanizm
Jesteśmy chorobą, masowe szaleństwo
To jest nasz czas
Nadchodzi piekło!


Łańcuch pokarmowy

Biedne stłoczone masy dajcie mi swoje życie
Każdego dnia gasnąc w fabryce
Zabijają twoje myśli pożerają twoje zdrowie
Powoli poddajesz się paraliżującej cię chorobie
Jesteś ogniwem w ich łańcuchu pokarmowym
Przyparty do muru nie możesz nic zrobić
Marne grosze by związać koniec z końcem
Wielki układ napędzany pieniądzem
Pożerając swój ogon w agonii codzienności
Każdego ranka ukrzyżowani
Bezwładnie szamocząc wciągani coraz głębiej
Ślepi i głusi pogrążeni w obłędzie
Sparaliżowani tonący w systemie
Coraz mniejszy brak reakcji zobojętnienie
Zbiorowo zorganizowana samotność
Chęć ucieczki rozrywa serce dusze
Choć wszyscy wracają do miejsc
Z których kiedyś chcieli uciec.
Przeciwko głupocie bezmyślnej agresji egoizmowi tej populacji
Fałszywej moralności dehumanizacji
Żywionej wyzyskiem machinie komercji
Być zdrowym elementem chorej układanki
Wychodząc naprzeciw bierności apatii
Kultura pieniądza konieczność układu
Przeżarte korupcją elity władzy.


Ludzkość

Zbyt szeroko otwarte oczy, gdy zawsze prościej odwrócić głowę
Zabić rodzące się pytanie, to zbyt przerażające by mogłobyć prawdziwe
Wypaczony system wartości,Znudzony umysł pożąda nowych wrażeń
Oczy powoli gasną krążenie ustaje, na co czekasz zamorduj swe sumienie
Zamknij oczy, by nie patrzeć na cierpienie

Ludzkość zarazą toczącą ziemie, egoizm bezmyślność samouwielbienie
Naturalne zasoby wykorzystane do granic,
Zbyt łatwo zapominamy że ziemia jest wszystkim co mamy
Nieustająca eksploatacja prowadzona bez umiaru
Masowa produkcja galopująca konsumpcja
Szalony taniec śmierci podążamy ku krawędzi

Prymitywne instynkty
Przyciasne umysły
Czysty egoizm zagrażający innym
Kończy nam się czas śmierć zbierze swoje żniwo
Ziemia odetchnie a historia zatoczy koło

Zapychając usta trupem, wyśmiewasz prawa zwierząt
Zamknięte w ciasnych klatkach, sensem życia jest eksploatacja
Kompletny brak sumienia, wygoda i bezmyślność pokoleniowe brzemię
Substytut życia, śmierć na przemysłową skale
Jak pokonać obojętność przełamać bezsilności falę, pochłaniasz je bez cienia refleksji
Kompletny brak empatii, mięso to morderstwo

Życie to najwyższa wartość, a nie brak szacunku okrucieństwo
Bezmyślność ignorancja, puste słowo człowieczeństwo
Ludzkość zabrnęła w zbrodnie z której nigdy się nie wywikła
Jej ręce są splamione krwią, jej historia jest morderstwo


Pustka

Każdego dnia usychamy, każdego dnia opuszcza nas życie
świadomość przemijania w każdej minucie
zbyt wiele zmarnowanych szans,ile dróg tyle ślepych uliczek
monotonia nie zamaskujecie pustki,wypełniającej nasze życie

zatopić w myślach w ciszy i ciemności, zagłębić w zakamarkach swojej świadomości
poczuć smak istnienia uwolnić umysł, oczyścić sumienie
odrzucić naiwne przekonania, zapomnieć o przeznaczeniu
samemu ustalić cel, nadać sens swojemu istnieniu

nie trać wiary w nowy dzień uwierz w siebie, los musi odmienić się
twoje życie twoja droga by niczego nie przespać i życia nie zmarnować
chce wdychać tlen poczuć że żyje, zjednoczyć z natura zatrzymać każdą chwile
wypełnić pustkę pokonać szarość, niech każdą chwile wypełni radość

Odruchy stadne
Jak łatwo mogą przeciągnąć cię na swoja stronę
Oni manipulujący słowem
Znowu mówisz ich myślami
Twój mózg pulsuje chorymi ideami
Puste słowa w waszych ustach
Zzatrute myśli w waszych mózgach
Codziennie ulegasz nowym modom
Codziennie ulegasz nowym poglądom
Potrzeba przynależności zawsze robi swoje
Znów ogarnia cię strach, znów musisz się dostroić
Zakorzenione w podświadomości odruchy stadne
Ujawniają się gdy ktoś się wychyli, gdy ktoś upadnie
Całe życie klęczą, czy to jest istota człowieczeństwa?
Złudne poczucie bezpieczeństwa, zniesienie ciężaru odpowiedzialności
Dlaczego to trwa, od tysięcy lat, wciąż patrzący w pustkę, zaślepieni bóstwem
Puste frazesy pełne uwielbienia tylko w ten sposób możesz dążyć do zbawienia
Wszystko dla pieniędzy kolejne religie kolejne sekty
Wszystkie sztandary zostały splamione
Miliony istnień oddanych za symbole
Każda forma fanatyzmu
Jest chorobą paraliżującą myśli.


Nihilizm

Znowu słyszę twoje pierdolenie
Na widok twego ryja chce mi się rzygać
Huj mnie obchodzi kto wygrał wczoraj mecz
Gówno mnie obchodzi ze rzuciła cie dziewczyna
Na myśl o tobie życ się odechciewa
Jak można być takim kretynem
Nie stój tu bo przeszkadzasz mi pic piwo
Wypierdalaj bo cie zabije!
Idź w huj z twoimi problemami
Idź w huj z twoimi marzeniami
Idź w huj z twoimi rozkminami
HUj ci w dupe ................spierdalaj!
Huj ci w dupe WY-PIER-DA-LAJ!
Huj ci w dupe WY-PIER-DA-LAJ!
Huj ci w dupe WY-PIER-DA-LAJ!
Huj ci w dupe WY-PIER-DA-LAJ!
Wszystko czego chcemy to dobrze bawić się
W naszych Głowach zamieszkał jebany nihilizm
Wiec nigdy nie mów nam co jest dobre a co złe
Bo nie wiesz człowieku jakie mamy perspektywy
Musisz wiedzieć że jesteśmy pierdolnięci
Znajdziesz nas na najgorszych melinach
Nakurw chorej fazy od samego rana
Wypijmy zdrowie ku chwale szatana!

piątek, 10 grudnia 2010

opinia lekarza,

nie ze wszystkim się zgadzam ale część się pokrywa :P
z drugiej strony terapeuta powiedział ze tylko zajmuje miejsce
i ze robie to tylko dla rodziny i z ciekawości.

Nazwisko :Adrian M.
Rozpoznanie: Zespoł abstynencyjny w przebiegu ZUA,
Mieszane zaburzenia osobowości,Alkoholowe uszkodzenia wątroby. Używanie substancji psychoaktywnych
Zwiezłe dane o przebiegu choroby: Pierwsza próba leczenia odwykowego. Od kilku lat pije alkohol 2 -3 dniowymi ciagami (7-8 piw dziennie). 2 lata temu zaburzenia psychotyczne po zakończeniu 4 dniowego ciągu alkoholowego.
Od roku wzrost tolerancji na ilośc wypitego alk. Wielokrotne palimpsesty. Łączył alkohol z różnymi subst. Psychoaktywnymi.Wchodzi z konflikt z prawem. Ma problemy z nauką, złe relacje rodzinne.
Do szpitala zgłosił się po 4 dniowym ciągu alkoholowym w pierwszej dobie abstynencji. Przy przyjęciu: świadomość jasna, zorientowany wszechstronnie prawidłowo. Nieco napięty afektywnie. W zbywającym kontakcie. Widoczne drżenie rąk, powiek. Tok myślenia zwarty, bez objawów wytwórczych. W nocy bezsenny.
W oddziale chwilami niepodporządkowany, wchodził w konflikt z innymi pacjentami. W wyniku leczenia objawy odstawienie wycofały się. Motywowany do dalszego leczenia uzależnienia. Wykazuje mierny krytycyzm co do swojego problemu alk. Ze względu na zaburzenia osobowości do kuracji włączono kwas walproinowy.
W stanie ogólnej poprawy zdrowia wypisany do domu.

środa, 13 października 2010

Jeśli bog jest miłością to ja jestem bogiem,bo czuje w sobie miłosc do zycia.
Ponoc każdy ma w sobie jego cząstkę.
Nie wiem czy jest osobowy bo go nie spotkalem,nie widze jako sędziwego boga sędziego staruszka z siwą brodą, ale odczuwam pelna milosc do zycia i Akceptacje wad swiata albo przynajemniej akceptacje akceptacji.
Chodzi po prostu o to ze ja nigdy nie wierze w nic czego nie sprawdze na wlasnej skorze. I faktycznie byłem na dnie wytarzałem się w gnojowce, diabel mi wesolo do rytmu zamiatal ogonem, wiec musze stwierdzic ze jednak hedonizm zazwyczaj prowadzi do wyniszczenia ciala, co w koncu musi odbyc się na kondycji psychicznej, wiec jeśli hedonizm to jedynie laczony z idea aurea mediocritas tj zlotego srodka, ale i w tym wypadku jest to ryzykowne bo granica jest cienak a przy samodzielnym wytaczanie sobie limitow trzeba się liczyc z tym ze można jebnac się przy wyliczenich

Straty fizyczne nie były Az tak duze jak się spodziewalem,przestraszona rodzina, obrażeni znajomi W huj pryszczy na ryju, bolacy kutas włącznie z jajami,Zdarte do krwi nogi,mandat nominału 5set zlotowego, Tel, ukruszony zab I oczywiście kilkudniowa princessa paranoia.
Zakmykajac się w d5 i d6 samiutenki w pokoju nie licząc może kreskowek z cn , wiedziałem ze nie wyjde już tym samym człowiekiem.Mialem tylko nadzieje ze wyjde ver.2.0 a nie 0,75.
.I faktycznie
Zrozumiałem że jestem bogiem.Ty też jesteś bogiem.Kocham cie miekka klucho!


buduje swój azyl stawiam granice
w kilku wscieklych slowach rozbijających cisze
pochłaniam chwile nagly przypływ euforii
tworze i niszcze naprzeciw monotonii
odnajduje siebie odrzucam depresje
nie potrzebuje niczego wiem kim jestem
znowu proboje uciekac w zapomnienie
muzyka leczy rany daje ukojenie
otwieram oczy nic nie bedzie juz takie samo
nie da sie stłumic tej chęci zmiany
jestem wszystkim i niczym
nie napotkam na swej drodze juz zadnej granicy
potrzeba wolnosci niezaleznosci jednostki
my stanowimy wizje przyszlosci
sami stwarzamy podziały choc tak naprawde jestesmy tacy sami
choc zniewolone cialo nieposkromione mysli
wynosza nad poziom szarej codziennosci
czas zrzucic maski obojętnosci